Σύντομες Ματιές στον Κινηματογράφο, στα Βιβλία και στην Επικαιρότητα!

  • 02.02.13
     
    Μέσα στην κλαγγή των όπλων…

    ShareThis

     
     

    Ακραίες ρητορικές που στόχο έχουν να εξάψουν τα πνεύματα σε μια εποχή βαθειά απολίτικη. Έβαλα λιγάκι ραδιόφωνο, α πα πα! Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σου λέει, τους φέρνει καθημερινά εν εξάλλω, σε κάτι επιτροπές εκεί που τάχαμου δήθεν ερευνούν τις ευθύνες. Ύστερα ο Καπερνάρος κοπανιέται με τα έδρανα, ο Άδωνης ζηλεύει που του κλέβουν τις εντυπώσεις και απλώνει ζωνάρι, ο πρόεδρος παίρνει μια χούφτα λεξοτανίλ, της πουτάνας το κάγκελο (συγγνώμη κι όλας).
    Μέσα στην κλαγγή των όπλων και τον ορυμαγδό, το περπάτημα στη χλωμούτσικη λιακάδα ή η κηπουρική, τελικά είναι μια κάποια λύση. Θα τις τιμήσω και τις δυο. Έχουν βεβαίως κι αυτές τους κινδύνους τους. Με το περπάτημα διατρέχεις τον κίνδυνο να σκοντάψεις σε βιτρίνες, να μπεις μέσα, να σε στριμώξουν στα δοκιμαστήρια, να σε καταφέρουν κάτι ξανθιές εκεί, να ρημαδοψωνίσεις κι ύστερα να μουτζώνεσαι στην επιστροφή που από αύριο θα μπει δελτίο τροφίμων.
    Η κηπουρική πάλι είναι πιο… ανέμελη, ως σπορ-ψυχαγωγία. Μικροσυγχύσεις με κάτι φυτά αχάριστα. Τα κανακεύεις, τα ταχταρίζεις και κείνα σου την κάνουν γυριστή σαν μεγαλοκοπέλα που σε γυροφέρνει με σκοπό τον γάμο, γάμο δεν βλέπει να έχεις κατά νου και τότε την κάνει γυριστή, για άλλη γη για άλλα μέρη, για άλλες αγκαλιές πιο συμπονετικές. Για να μην τρέχει ο λογισμός σε άλλα, το κάνουμε συγκεκριμένο. Είχα μια αζαλέα. Πεντάμορφη! Ψηλή, φουντωτή, ολάνθιστη. Κλάρα την έλεγα, από το κουκλάρα. Ροζέ, σαν μπουμπουνιέρα, στημένη απέναντι από την πολυθρόνα που πίνω τον πρωινό καφέ, με περίμενε καμαρωτή. Μια χαρά τα πηγαίναμε τα δυο μας, πάντα της έδινα την τελευταία γουλιά. Ε, είπα κι εγώ να επισημοποιήσω τη σχέση, να της πάρω γλάστρα σκαλιστή, περίτεχνη, με βάση. Να της δώσω την ευκαιρία να αναδειχτεί, να καμαρώσει περισσότερο, να την ζηλέψουνε κάτι μάτια φθονερά, να κορδωθεί κι ο νοικοκύρης της μια στάλα. Και κείνη μου την έκανε. Μαράζωσε μες στην καινούργια γλάστρα, έριξε το λελουδικό της, πέσανε τα φύλλα, με άφηνε σιγά σιγά. Τι την ξανακανάκεψα, τι της έταξα τον ουρανό με τ’ άστρα, τι την έβρισα, τι σκατοκαριόλα την είπα στο τέλος, τίποτα. Αχάριστα κλαριά. Ένας φίλος που το φιλοσοφεί το πράγμα, μου είπα να μην ξανακοιτάξω ψηλά. Να αρκούμαι στα χαμηλά λελουδικά, τα καταδεχτικά κι ανθεκτικά. Μια αρμπαρόρριζα, μια γαρυφαλλίτσα μοσχομυριστή, μια αλόη, μια πιπεριά, ένα γεράνι ταπεινό. Του λόγου μου, που τα ξέρω όλα, θα δούμε του λέω για να τον ξεφορτωθώ κι αλλάζω κουβέντα. Ύστερα ξανά μανά τα ίδια. Μήπως να το κοιτάξω; Αυτό που τα ξέρω όλα εννοώ…

    του Δημήτρη Χίλιου

    Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του «Με το σφύριγμα του τραίνου» και «Χάρτινα φιλιά«.

     

    Κατηγορία: Facebook, Επικαιρότητα
    Tags:

    No Comments

Αφήστε ένα σχόλιο!