Σύντομες Ματιές στον Κινηματογράφο, στα Βιβλία και στην Επικαιρότητα!

  • 23.06.16
     
    Ιλαρώς πλην φτωχικώς

    ShareThis

     
     

    Ιλαρώς πλην φτωχικώς

    Ιλαρώς πλην φτωχικώς εξέπνευσε το τριήμερο του αγίου Πνεύματος.

    Ε, κουτσοκολυμπίσαμε εδώ παραπέρα, δεν μπορώ να πω, μα τίποτις φαντασμαγορικό. Με σουβλάκι και μπύρα. Τώρα τρώμε καρπούζι στο μπαλκόνι και περιμένουμε. Πάντα αποτελέσματα εξετάσεων περιμέναμε, μικροί, μεγάλοι. Γενικώς. Τώρα στα μεσοκοπήματα εξετάσεων ούρων, αλλά ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες.

    Παλιά θυμάμαι γιορτάζαμε το τριήμερον, το ξεμύτισμα του καλοκαιριού με μια εκδρομή στον Αργοσαρωνικό, ένα ταξιδάκι, κάτι. Παίρναμε μια στάλα αέρα καραβιού, ταΐζαμε δυο ρημαδομπισκότα τους γλάρους. Μια χαρούλα κι ας γκρινιάζαμε. Είχαμε τα μπικικίνια για τα βασικά όσο κι αν κλαιγόμαστε. Α, να ζούμε να τα θυμόμαστε.

    Μα να σας ξομολογηθώ τι αναρωτιόμουν χθες αργά μόλις έγειρα να ροχαλίσω έξω στη βεράντα ανάμεσα σε κάτι σκασοκάρδικα λελουδικά και πάνω σε ένα στρώμα αέρος που έστησα εκεί, έτσι για πιο εξοχή; Το ξομολογιέμαι, γιατί τούτη η απορία θα με φάει. Πώς σκατά κάποιοι τα καταφέρνουν και πάνε ακόμα διακοπές! Πείτε μου, περικαλώ, χωρίς φόβο. Πήρανε κληρονομιές από θείες άκληρες όπως οι πρώην υπουργοί του Πασόκ; Είναι πιτσιρίκια που καυλαντίζουν εδώ ανέμελα τραγουδώντας «όλα είναι πληρωμένα κι ο μπαμπάς έχει για μένα»; Τους έχει υποσχεθεί κάτι στα κρυφά ο Σύριζα; Ήσαν στο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ; Έχουν γονείς που κρύψανε λίρες παλιότερα; Είναι σεσημασμένοι γερμανοτσολιάδες που έχουνε καβάτζα γερή και μας παραμυθιάζουν; Πώς σκατά καλοπερνούν ακόμα! Αυτή η απορία θα με φάει, τον Έλληνα.

    Αλλά θα τους αφήσω να το χαρούν, να μετρήσουν ανέμελα «Όσα έχει η θάλασσα μικρά κοχύλια…». Δεν θα τους γλωσσοφάω άλλο μόνο και μόνο γιατί είναι κάτι φιλαράκια μου ξαμολυμένα με τραίνα, αεροπλάνα και βαπόρια -κυρίως βαπόρια- στις Κυκλάδες και αλλαχού. Θα περικαλέσω όμως στην επιστροφή να μας δείξουν φωτογραφίες από παραλίες απόκρυφες & μαγικές. Όχι από εκείνες των γυμνιστών, έχω να τσακίσω ένα βουνό πατατούλες τηγανιτές τραγανές, μην έχουμε τίποτις αναγούλες. Δεν θέλω φωτό από λουκούλεια τραπεζώματα σε στέκια κοσμικά, μήτε ξεφαντώματα με ποτά μπόμπες, με κάτι παρδαλά ντυσίματα, με χορλομπουρλητά και ξενύχτια, ποτέ δεν τα ζήλεψα. Θέλω να δω απάνεμους κόλπους σαν αγκαλιές με νερά τιρκουάζ. Να δω σπίτια ασβεστωμένα, με μπλέ-λιλά κουφώματα. Να δω καφενεδάκια πάνω σε μια κόχη δίπλα στο κύμα με τον καφέ σε χοντρό φλιτζάνι, θειές με φακιόλι να καθαρίζουν φασολάκια καθισμένες σε πεζούλες, βάρκες ταξιδιάρες με ονόματα ελληνικά (κι όχι κάτι αναγούλες που βαφτίζουν τα σκάφη εσχάτως), ταβερνάκια με πιάτα παραδοσιακά, λαδερά με φέτα. Να δω ψαράδες ανασκουμπωμένους και παραπέρα κορίτσια με λευκά λινά αεράτα να ακροπατούν πλάι στο κύμα. Να δω μελαγχολικά πορτοκαλομπορδοροδοκόκκινα ηλιοβασιλέματα. Τέτοια να μας δείξουν. Να καμαρώσουμε κορμιά μαυρισμένα. Αλίκτυπα. Απαθανατίστε, τάχα τυχαία ό,τι καλό περνά δίπλα σας, ό,τι δηλώνει από μακριά πως η φύση είχε τα κέφια της τον καιρό της σποράς. Πίσω, μην ανησυχείτε, περιμένει η ίδια μιζέρια. Γι αυτό, εσείς ανέμελα…

    Οι Συριζανέλ ναι, δεν έφυγαν από την κυβέρνηση, μην ελπίζετε. Σεργιανάνε στις πιάτσες και ψελλίζουν τις γνωστές καθόλου πρωτότυπες μαλακίες, οι συνδικαλιστές θυμούνται τις τακτικές Πασόκ, τις «αριστερές» τους καταβολές, τον Γιάννο και τον Άκη, το Κιλελέρ (πού το θυμήθηκα!), την Ελούντα, την κατάργηση της μοιχείας, τον Κουτσόγιωργα και όλοι μαζί ματααποχτούν αριστερούτσικη ρητορική, ξαναχώνουν τη μούρη τους στα πράγματα, ένα νέο είδος λιγουροταγαροκακοχυμενολουκουμανθρώπων στον μηχανισμό του κράτους.

    Εσείς, καλά μου, απολαύσετε τις διακοπές σας. Ξαμολυθείτε στα βαθειά, ηλιοθεραπεία με μέτρο, ελπίζω να κόψατε τα νύχια τον ποδιών. Αλλά όταν σας προτρέπουμε στις αθλοπαιδειές, μην το περιορίζετε στο κολύμπι, τη μπανάνα και το θαλάσσιο ποδήλατο. Επεκταθείτε και σε άλλα σπορ.

    Εμείς εδώ θα την παλέψουμε. Θα μας χαρούν οι παραλίες της Αττικής. Δεν βαριέστε. Ένα ποτήρι μπύρα παγωμένη θα βρεθεί και για μας, μια ρημαδοξαπλώστρα, μια γκαρσονούλα γελαστή, ένας φρέντο μέτριος με παγάκια. Έναν φόβο μονάχα έχω, εν όψει ανακατατάξεων και αναδιανομής της εξουσίας. Μην με αξιώσει να δω υπουργό τον Λεβέντη και τον κυρ’ Φώτη, δεν θα το αντέξω.

    του Δημήτρη Χίλιου

    Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του «Με το σφύριγμα του τραίνου» και «Χάρτινα φιλιά«.

     

    Κατηγορία: Facebook, Επικαιρότητα
    Tags:

    No Comments

Αφήστε ένα σχόλιο!