Σύντομες Ματιές στον Κινηματογράφο, στα Βιβλία και στην Επικαιρότητα!

  • 03.12.16
     
    Πλαντάζω στο κλάμα…

    ShareThis

     
     

    Πλαντάζω στο κλάμα…

    Εκείνο που με κάνει να κλαίω και να μην μωρώνω είναι που έσβησαν εκείνα τα ωραία πατροπαράδοτα τα εθίματα, οι σούπερ σικ συνήθειες με τα «ρεβεγιόν» στα ξενυχτάδικα, τα «ταμπλντότ», δεν ξέρω αν τα λέω σωστά και τις λοιπές αηδίες που είχαν καρναβαλοποιήσει τις γιορτές των Χριστουγέννων. Πλαντάζω στο κλάμα κάθε τέτοιον καιρό σαν θυμάμαι τις κουβέντες που άκουγα άθελά μου για τις προετοιμασίες. Θα έλεγα και τι άλλο κάνω, μα δεν είναι κομψό.

    Παλιά ξέραμε ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή οικογενειακή. Προηγείτο μια σχετική νηστεία αποτοξινωτική και έτσι χαιρόμαστε το πλούσιο τραπέζι των ημερών και τις οικογενειακές συνάξεις.

    Αλλά την τελευταία εικοσαετία της πλαστής ευμάρειας το πράγμα ξέφυγε εντελώς και μια κοινωνία νεοελλήνων νεόπλουτων επιδίδονταν σε έναν ανταγωνισμό απύθμενης βλακείας και επιδειξιομανίας αναφορικά με τον τρόπο και τις νέες συνήθεις που θα βίωναν τις γιορτές των Χριστουγέννων. Μια περίοδος έντονων συμβολισμών που έχει κέντρο την αγάπη και στόχο τον άνθρωπο.

    Αλλά ήρθε η κρίση και τα αναποδογύρισε όλα, χάλασε ο καιρός, να βροχές, να χαλάζι, πάει η φωλιά, παν τα κοτσυφόπουλα, που έλεγε και ο Νιόνιος. Μην μου πείτε ότι αυτό που ζούμε θυμίζει γιορταστικό κλίμα προ-χριστουγεννιάτικο. Κάτι ψευτοπαλεύουν οι μαγαζάτορες του κέντρου, πλην ξεψυχισμένα πράγματα. Μισθωτοί, άνεργοι, συνταξιούχοι και τα συμπαρομαρτούντα, θα γιορτάσουν όπως μεταπολεμικά.

    Όμως οικογένειες θα στερηθούν τα στοιχειώδη, παιδιά θα περιμένουν ματαίως τον άγιο Βασίλη, περισσότεροι άνθρωποι θα κοιμηθούν στο δρόμο, τι να πρωτοπρολάβουν τα συσσίτια απόρων! Κάποιοι όμως που διαγούμισαν τη χώρα θα ταξιδέψουν (μεταμφιεσμένοι, πού να τολμήσουν με την κανονική μουτσούνα!) για Ελβετία, να χαρούν το χιόνι και μαζί τα πλούτη τους. Άλλη μέρα θα οργανώσουμε διαγωνισμό ευχών που θα τους συνοδεύουν…

    Και τώρα θα συνεννοηθούμε για να μην πικραθούμε. Κορίτσια μου γλυκά, ανέμελα και ψυχοπονιάρικα, μαζί κι εσείς παιδιά, τσαχπίνικα, παιδιά του χριστουγεννιάτικου γούτσου γούτσου, παιδιά της Σαμαρίνας. Μέχρις εδώ ήταν η προσφώνηση. Μια χάρη σου ζητώ συγχώρεσέ με, καθένας και καθέναν ξεχωριστά. Δεν θέλω να ανταλλάξουμε λόγια βαρειά μέρες που είναι δύσκολες και γλυκόξινες σαν το ξύδι μπαλσάμικο. Γι αυτό, θα περικαλέσω θερμά να μην βρω στη σελίδα μου εκείνα τα χαζά που συνηθίζονται τις γιορτές να μας πετάνε κάποιοι στα μούτρα ανερώτητα (χωρίς να ερωτηθούμε θα πει αυτό, το λεν στην Αγουλινίτσα) για να κάνει εορταστικό και να ξορκίσουμε τα κακά τα πνεύματα, όπως η Λυδία Κονιόρδου με κάτι μαγιολίκια, σου λέει, πολύ αποτελεσματικά. Ξέρετε τώρα. Κουτσούνια, παπαρέντζους, γατιά, σκυλιά, δέντρα χριστουγεννιάτικα μεταμοντέρνα, αστέρια, το Βόρειο Σέλας, τους μάγους χωρίς δώρα, μπάλες πολύχρωμες, χρυσοκλωστές, βουνά μελομακάρονων, κεράκια, ζουζουνάκια και λοιπά σαχλά.

    Αν κάποιος στολίσει μάγους τον κ. Τσακαλώτο, την κ. Θεανώ και την άλλη με την αφάνα, να το δεχτώ. Αλλά δεν θα το κάνετε. Ξέρω, είδατε στα νιάτα σας πολύ Παζολίνι και μου γίνατε ψυχές ρομαντικές. Επίσης ξέρω ότι διακατέχεστε από κέφι τρελό χριστουγεννιάτικο, που φορτσάρει μόλις μυρίσει ο Νοέμβρης. Μόνο που του λόγου μου έχω ανεχτεί πολλά σαχλά στη ζωή μου, δεν διαθέτω αποθέματα υπομονής και δεν θα αντέξω να μοιραστούμε το κέφι.

    Όποιος θέλει να μου ευχηθεί, να με αποπάρει, να με περιγελάσει, να με κλάσει (συγνώμη κιόλας), να με τσιγκλίσει, να μου δείξει πως με σκέφτηκε, ας μου στείλει ένα μήνυμα, ένα γράμμα, ένα τραγούδι. Ας με γράψει όπου διευκολύνεται. Τα λέω καλά; όπως ρωτούσε το νυσταγμένο ακροατήριο ένας Δήμαρχος παλιός της γενετείρας μου κάθε τρεις και λίγο…
    Για να μην χαλάμε τις καρδιές μας στο μεσοχέιμωνο και μέρες γιορτινές. Γιατί με τα φουλ εορταστικά, τις ευχές και τα γλυκοκαλημερίσματα τριάντα φορές τη μέρα δεν το ‘χω, μέρες που είναι (γλυκόξινες σαν το μπαλσάμικο, να μην τα ξαναλέμε). Θα πούμε ένα χρονιαπολλό σαν άνθρωποι, ένα καλή χρονιά και μέχρις εδεκεί ήτανε όλο. Εντάξει καλά μου; Μην το παραχέζουμε, συγγνώμη κιόλας.

    Περικαλώ να μην με συμπεριλάβετε στις ετικέτες (δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό που τόσο σας εξιτάρει πια) γιατί είμαι κομματάκι μουρτζούφλης και ζοχαδιάζομαι. Σας μερσί για την κατανόηση.

    του Δημήτρη Χίλιου

    Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του «Με το σφύριγμα του τραίνου» και «Χάρτινα φιλιά«.

     

    Κατηγορία: Facebook, Επικαιρότητα
    Tags:

    No Comments

Αφήστε ένα σχόλιο!