Σύντομες Ματιές στον Κινηματογράφο, στα Βιβλία και στην Επικαιρότητα!

  • 15.02.17
     
    Οι έρωτες, η βενζινού και… μια τούρτα!

    ShareThis

     
     

    Οι έρωτες, η βενζινού και… μια τούρτα!

    Ελάτε, ελάτε, γιορτάστε απρόσκοπτα τον άγιο Βαλεντίνο! Ανεπηρέαστοι από αναστολές, αξιολογήσεις, μίζερες σκέψεις και παρενοχλήσεις. Δώστε τα όλα. Εδώ, γλυκά μου, ο ΣΚΑΙ τα βρήκε με τον Σύριζα και γιορτάζουν βράδυ-πρωί τον έρωτά τους, μόνο ο Προτοσάλτε αντιστέκεται από ραδιοφώνου, δεν ξέρω για πόσο. Και μέσα στις ακολασίες, κάνετε μια έτσι και δείξτε μια σταλίτσα αυτοσυγκράτηση. Αλλά μην μου πισωπατήσετε. Απλώς κρατείστε δυνάμεις γιατί σε 20 μέρες περίπου έχουμε κι άλλες εορταστικές εκδηλώσεις, την ίδια μέρα που γιορτάζεται ΚΑΙ ως ημέρα της Μπριζόλας! 13 ή 14 Μαρτίου, θα το τσεκάρω. Η ημέρα της Πεολειχίας. Αφήνω την φαντασία να καλπάσει και το κλείνω έτσι σεμνά.

    Το πρωί λοιπόν με την δροσούλα ξεκίνησα για την δουλειά, μέσα σε ατμόσφαιρα άκρως πανηγυρική λόγω της μέρας. Φρεσκοξουρισμένος, αρωματισμένος, βγήκαν μαζί μου σαν πουλιά τα ψαροκάικα (άσχετο, αλλά το βάζω για να κάνει πλούσιο, να φτιάχνω εικόνες παραπλανητικές). Σταματώ ο καλός σου σε βενζινάδικο συνοικιακό και λίαν εξυπηρετικό. Νάσου την η βενζινού, ντυμένη βραδινά μες στο ξημέρωμα, βαμμένη, στην πένα στο καντίνι, με μίνι, γόβα κοψοχολιαστική και με ένα μπούστο πολύ καταδεχτικό που το προτάσσει ρωτώντας «Τι θα σου βάλω μάνα μου;» Καταγοητευμένος, μες στην πρωινή καυλωμάρα (συγγνώμη) και μες στην καλή χαρά ο ανέμελος ταξιδευτής, της βάζω το κλειδί στο απλωμένο χέρι και την κοιτάζω λυπημένα τάχα, συνεχίζοντας το τραγούδι που είχα ήδη ξεκινήσει. «Ήσουν ωραία όταν γελούσες, μοσχοβολούσες σαν Πασχαλιά…» Εκείνη σκάει πάραυτα γελάκι εν πρώτοις, γκριμάτσα απόγνωσης στη συνέχεια, συμπόνοιας και οίκτου μαζί. «Έχω σχέση, γλυκέ μου», ψιθυρίζει τραβώντας με μια κίνηση κομψή τη μάνικα. «Τόσον καιρό και συ πηγαινοέρχεσαι, σήμερα το θυμήθηκες;» Τινάζει τη μπούκλα, ξανθιά η μπούκλα, μαζεύει τη μάνικα με την ίδια κομψή κι αέρινη κίνηση, διπλώνει το λάστιχο, ξανατινάζει τη μπούκλα, μου φέρνει το μηχανάκι για την κάρτα, αρπάζει το σαραντάρι και ξαναχαμογελάει με συμπόνοια. Το στήθος πάντα προτεταμένο. Οπότε το παίρνω ανάλαφρα, αρπάζω στον αέρα τα κλειδιά, την απόδειξη, θα βρω παρηγοριά σ’ έναν πικρό διπλό καφέ, σκέφτομαι. Ας είναι καλά τα κορίτσια στη δουλειά, αν δεν έχει πρωινή γκρίνια το πρόγραμμα. Σκάζω πικρό χαμόγελο κοιτάζοντας πέρα, «Κρίμα» της λέω. «Κι είχα κάνει τόσα όνειρα για μας». Πίσω κάποιος με μουντζώνει για την καθυστέρηση. Αδιαφορώ και συνεχίζω με το επόμενο τραγούδι. «Τα παραμύθια σου τ’ ανθίστηκα πια τώρα. Και το κατάλαβα πως ήμουνα για σε ο Πασατέμπος σου για να περνά η ώρα…» Το τσιτωμένο μπούστο φούσκωσε στενάχωρα. Λυπάμαι, μονάχα τούτο ψιθύρισε, ο πισινός χτυπιόταν αλλόφρων (για τον οδηγό μιλάμε), δυνάμωσα τη μουσική, γκάζωσα κι έφυγα στην ανηφόρα του περιφερειακού.

    Στην Κατεχάκη σταμάτησα σε γνωστό ζαχαροπλαστείο για τούρτα, χαριεντίστηκα με τα κορίτσια του μαγαζιού, ταλανίστηκα μια στάλα και τσίμπησα την καλύτερη. Τούρτα ντε. Σοκολάτα-πορτοκάλι. Τα άλλα κορίτσια, στην δουλειά, ήσαν ανένδοτα. Μην εμφανιστείς με άδεια χέρια, με είχαν προειδοποιήσει την παραμονή της μνήμης του αγίου, μεγάλη η Χάρη του. Η μέρα κύλησε απρόσκοπτα. Και χαρωπά!

    Εσείς στο σπίτι καλά; Κρύο κι απόψε, δεν λέει να γλυκάνει. Λέτε να μου πετύχει η καρμπονάρα; Θα την κάνω πολύ πλουσία, έτσι για πιο εορταστική.

    του Δημήτρη Χίλιου

    Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του «Με το σφύριγμα του τραίνου» και «Χάρτινα φιλιά«.

     

    Κατηγορία: Facebook, Επικαιρότητα
    Tags:

    No Comments

Αφήστε ένα σχόλιο!